DOĞUM HİKAYEM

Doğuma gidişim biraz komikti aslında yaşadığımız şehirdeki özel hastane tadilata girdiği için ki bunca senedir olmayan birşey benim doğumumu beklemişler .Devlet hastanesinin doğum servisindeki özel odada kalabilmek için inanılmaz bir yarışın içine girdik.Benim doğum yapacağım gün 7 sezeryan daha vardı.Doğumumdan 3 gün önce oda tutuldu ve ihtiyacımız olacağını düşündüğümüz herşeyi günler öncesinden odamıza taşıdık eve dönerkenki halimiz uzun bir seyahatten dönüşe benziyordu.Sezeryan olma kararını kendim verdim.Son 5 senedir panik atak hastası olmamın bu kararı almamda büyük etkisi oldu ancak daha sonra bu karardan büyük pişmanlık duydum.Anesteziden ayılırken hiçbir güçlük çekmedim ertesi gün doktorum istersem hastaneden ayrıbileceğimi söyledi.Fakat eşimin isteğiyle 1 gün daha hastanede istirahat ettim.Ameliyattan çıkıncaki sancımı sanırım hayatım boyunca unutamıycam.Ve yataktan kalkamadığım ve çok fazla acım olduğu için bebeğimi emziremediğim için duyduğum üzüntüyü tarif edemem.Hayatım boyunca kendimi hiç bu kadar aciz hissetmemiştim.Tekrar bi şansım olsa asla sezeryanla doğum yapmam.Kimseyede tavsiye edemem

Hamileliğim

Bu kadar rahat bir hamilelik geçireceğimi sanmazdım.Çoğu zaman hamile olduğumu bile unuttum.Karnımın büyümesi dışında çok fazla fiziksel bir sıkıntım olmadı.Aslında çok fazla psikolojik bir sıkıntım olduğunuda söleyemem sadece bütün hamileler gibi daha duygusal oldum.Yani beni pamuk kızım hiç üzmedi.Hamileliğimle ilgili öyle çokta anlatılcak birşeyde yok aslında.Sadece birşeylere aş ermek gerçekten çok isterdim ki şöyle eşimi gece yarıları sokaklara çıkartıp aratayım ama ne yazıkki olmadı.Belki bir daha ki sefere.Hamileliğimin başlangıcında zaten kilolu olduğum için çok fazla kilo almak gibi bir lüksüm olmadı.Hamileliğimi 8 kiloyla tamamladım.Doğum yaptığım günün ertesinde hemen doğum öncesi kiloma geri döndüm.Gerçi çok fazlada umrumda olduğunu söyleyemem

Annelik

Sanırım bazı kadınlar annelik iç güdüsüyle doğuyorlar.Anaç ruhları evlenir evlenmez çocuk doğurmaya proglanmış gibi.Hiç sorgulamıyor,hayatı akışına bırakıyorlar.Ben böyle biri deilim.Evleneli 7 sene oldu en sonunda bir çocuk sahibi olma kararı verebildim.Verebildim diyorum çünkü eşim evlendiğimiz günden beri her zaman çocuk istemiştir.Hatta bikaç tane.Ama benim hazır olmamı bekledi.Canım kocam sabrına teşekkür ederim. Bebeğimiz henüz 20 günlük olmasına rağmen bana dünyanın en zor işinin annelik olduğunu öğretti.Sanırım bu işi yapabilmek için gerçekten hazır olmak gerekli.Her daim sabırlı,soğukkanlı,dikkatli anlayışlı ve bunun gibi daha belki onlarca niteliğe sahip olmak gerekli.Ben hepsine sahipmiyim HAYIR ama üstünde çalışıyorum.Benimde hayattaki en büyük korkum bütün diğer anneler gibi iyi bir anne olabilicekmiyim.Sanırım bunu hayat gösterecek.