Dursun hayat

Her sabah kapımızın önünden yaşının 8 yada 9 olduğunu tahmin ettiğim pomponlu şapkası pembe mantosu ve pembe botlarıyla ve bu güzel kıyafetlerine hiç ama hiç uymayan çirkin kapkara okul sırt çantasıyla dünyalar güzeli bir kız çocuğu geçiyor.Muhtemelen çantasının ağırlığından yalpalayarak yürüyor ve her yalpaladığında şapkasındaki ponponlar bir sağa bir sola savruluyor.Bu güzel kızı her gördüğümde kızıma bakıp benimde kızım böyle büyüyüp okullara gidecekmi diye soruyorum.Ama birden bu sabah .Kucağımda Mina yla kızı seyrederken .İçimi bir korku kapladı.Kendi kendime ne bu acelen,telaşın tabiki büyüycek kızın okullarada gidecek....... Bırak yavaş yavaş büyüsün sindire sindire yaşa hayatı.Doya doya,keyfini çıkara çıkara büyüt kızını dedim kendime.Çektim kızımın kokusunu içime. BİTMESİN DEDİM BU AN.DURSUN DEDİM DÜNYA.SADECE BU AN KALSIN.SONSUZA KADAR BU AN